Post Description

Dit keer geen Princess Peach die bevrijdt dient te worden, nee, Mario wordt zelfs uitgenodigd om taart te komen eten, en niet alleen Mario. In Super Mario 64 DS zijn onze vrienden Luigi en Wario namelijk ook van de partij! Helaas gaat het dan alsnog fout en keren noch Mario noch Wario of Luigi terug uit het paleis en ligt hun lot in de handen van Yoshi, de groene dino. Maar voordat Yoshi aan de slag kan zal hij eerst de sleutel van het paleis moeten vinden, want het schijnt dat een of ander harig konijn de sleutel heeft gestolen.



 

Je begint het spel dus met Yoshi in plaats van Mario zoals in de oude versie. Ik draai een beetje om hem heen door mijn stylus over het touchscreen te laten glijden en het voelt goed. Het voelt goed om weer eens een nieuwe held te kunnen besturen in een klassiek spel. Springen, nog een keer springen en hup! Yoshi trappelt een beetje in de lucht en vertraagt zo zijn val. Dan druk ik nogmaals op de B-knop en maakt Yoshi een sierlijke salto en landt hij even later weer keurig op zijn voetjes. Dit was ik nog gewend van Mario! Niet veel later heb ik Yoshi met zijn tong het harige konijn laten vangen en blijkt het mormel inderdaad de sleutel te hebben gestolen. Ik pak de sleutel van hem af en steek hem in het slot van het kasteel. Een luide klik, een beetje gekraak en de deur gaat open. Let the game begin!

Het paleis is van binnen niets veranderd, zelfs het mooie mozaïek in het midden van de welkomst hal ligt er nog. Als vanzelf loopt Yoshi naar de enige deur waar je doorheen kan zonder sterren. Voor de grappenmakers onder ons: nee, dit is niet de uitgang! Voor me doemt een schilderij op van ‘het land der bommen’. Ik spring er in en een tijdje later kom ik ongeschonden, met een ster, het schilderij weer uit. De bommenwerpende bom als eindbaas was voor mij geen probleem. 

In elk level wordt een succesvolle missie beloond met een gouden ster. Deze sterren stellen je vervolgens in staat om ook de moeilijkere levels te kunnen betreden en om uiteindelijk het spel uit te kunnen spelen. De missies waarmee je de gouden sterren verdient kunnen onder andere bestaan uit het verzamelen van honderd gele muntjes, acht rode muntjes, of vijf zilveren sterren. 

Maar het blijft niet bij Yoshi, bevrijd Mario en uiteindelijk ook Wario en Luigi, en je zult ook met deze personages door de levels heen kunnen razen. Levels die, afgezien van de grafische opknapbeurt, nog wel precies hetzelfde zijn als in de oude versie, maar toch oogstrelend! Loop door de sneeuw, spring over lava of duik in de diepte, je zult het allemaal moeten doorstaan om uiteindelijk de felbegeerde 150 sterren te kunnen verzamelen. Om je daarbij te helpen hebben alle personages hun eigen superkracht: pak de rode bloem en je kan vuurspuwen met Yoshi, zweven als een ballon met Mario of je word onzichtbaar met Luigi en van lood met Wario. Overigens kan je met Yoshi ook gewoon een petje van een van de andere speelbare ventjes op doen en hup, Yoshi verandert in een van de Italiaanse broers. Kijk alleen wel uit dat je niet geraakt word door een vijand want dan raak je je petje weer kwijt.

Behalve de twintig extra sterren die in dit spel zijn gestopt zit er ook nog iets anders nieuws in: minigames. Zoals je in het begin een konijn moest vangen voor een sleutel, brengen de andere konijnen die je tegen komt nieuwe minigames op! De minigames hebben voor het verloop van het spel verder geen nut, maar ze zijn des te leuker! Natuurlijk zijn ze niet allemaal van hoog niveau, maar er zitten ook spelletjes bij die je, keer op keer, gewoon blijft spelen. En dat is toch leuk, het doet dan ook vooral wonderen voor de replay waarde van Super Mario 64 DS. 


 


Na 80 sterren en diverse eindbazen is het me uiteindelijk gelukt om de prinses te bevrijden. Ik kan nu nog verscheidene levels spelen en ook ‘secret stars’ gaan verzamelen, maar ik besluit me te richten op de multiplayer. Want ja, die is er ook nog in Mario 64 DS. Je hebt 4 verschillende gebieden tot je beschikking om in te spelen. Zoals je gewend bent van je Nintendo DS kan je gewoon draadloos tegen vrienden spelen, 3 vrienden in dit geval. De opdracht is verder niets speciaals: verzamel zoveel mogelijk sterren. Het klinkt misschien saai, maar doordat er een tijddruk op zit en er slechts een ster tegelijkertijd verschijnt, kan het al snel uitlopen op hilarische taferelen. Door verschillende petjes op te rapen kan je jouw favoriete personage kiezen, ieder natuurlijk met z’n eigen ups en downs. Helaas zijn het toch maar vier levels en blijft het slechts voor een korte tijd écht leuk.

Behalve bij de minigames, benut dit spel de speciale functies van de Nintendo DS niet echt. Natuurlijk doen de twee boxen hun ding en is het geluid verder fantastisch, maar het touchscreen zal je niet vaak aanraken. Voor de rest zou je je zorgen kunnen maken over de afwezigheid van een analoge stick, maar na een tijdje merk je hier verder ook niets meer van. Al met al is dit klassieke spel er dus zeker niet minder op geworden en zijn de minigames, die zelfs je ouders nog gaan spelen, een hele leuke toevoeging. Voor degene die Mario 64 echter op de N64 ook al helemaal hebben weggespeeld valt het te betwijfelen of ze met Super Mario 64 DS net zoveel plezier zullen beleven. Voor alle anderen is dit een absolute aanrader!