Post Description

Ik zie regelmatig bezwaar waarom muziek dvd in Films staat, en waarom er niet word ingegrepen, dit is vaak neer gezet door mensen die nooit of bijna nooit iets zelf gepost hebben. Hier de uitleg Waarom dit zo is en waarom het zo hoort.
Ik doe bij mij spots ook een filmpje er bij dat dit nog eens uitlegt met beeld.
Een muziek-dvd bevat beeldmateriaal. In het classificatiesysteem van Spotnet (en voorloper FTD) is de categorie 'Muziek' puur bedoeld voor audiobestanden. Omdat een muziek-dvd wél videobeelden heeft, is deze logischerwijs ingedeeld bij de hoofdcategorie Films, maar geef je het via het genre Muziek de juiste context mee.

Openingstrack Shine A Little Love draagt onmiskenbaar disco-sporen in de beat en de strijkersarrangementen van Louis Clark. Waarschijnlijk heeft de goede man hier zijn eerste stijloefeningen uitgevoerd voor zijn latere succes met “Hooked On Classics”.
Daarnaast is het gewoon een heel aanstekelijk liedje met die typische ELO-koortjes. Last Train To London is eveneens 100% disco, compleet met octaverende basgitaar en clavinet. Beide nummers zouden gezamenlijk ter promotie van het album op single uitkomen.

Verder staan er nog enkele nummers op het album die het predicaat ELO-waardig verdienen zoals Confusion, dat zomaar voor Roy Orbison (de latere maat van Jeff Lynne in Traveling Wilburys) kon zijn geschreven. The Diary Of Horace Wimp is ook een zeer interessante track, misschien wel een mini-musical met de nodige Beatles-trekjes. Het nummer gaat over een week in het leven van een verlegen man die het hart van een vrouw, die hij ontmoette, probeert te veroveren. In de tekst wordt de zaterdag achterwege gelaten omdat, volgens Lynne, er op zaterdag gevoetbald wordt. In het refrein lijkt het wel of Lynne de broertjes Gibb voor de vocalen heeft ingehuurd. Verder wordt er veelvuldig gebruik gemaakt van de vocoder, zoals overigens in meer tracks.
Vermeldenswaardig is ook nog On The Run met een energieke intro en mooie koortjes.
Wat overblijft is het druilerige Need Her Love en dito Wishing, waarna het album wordt afgesloten met de welbekende stamper Don’t Bring Me Down, zonder strijkers, maar met ELO-koortjes.